WIDOCZEK    BIESZCZADY     FAUNA     TATRY     GALERIE     CERKWIE     ROWER     SZELMA    PANORAMY    R. WIDOCZEK      BUDZIWOJSKA.PL

Galeria na Mapie

 

f o t o g a l e r i a

 

"Spotkamy się u studni Być może że na drugim ¶wiecie Bóg przecież jest łaskawy I pewnie da nam tę pociechę "

Dobry Widoczek

Strona Główna

 

Bieszczady, Zdjecia, Szczyty, Cerkiew, Polonina, Jesien i Wiosna

  - NiedĽwiedĽ Brunatny 
  - Wilk  
  - Jeleń 
  - Jaszczurka  Zwinka
  - W±ż Eskulapa 
  - Ry¶, Żubr, Bóbr, ŻbikLis
 
  - Kleszcz
  - Żmije
  - Kuna 
 
 
 
 

[strona główna]

Fauna polskiej czę¶ci Bieszczadów to przede wszystkim fauna typowej puszczy wschodniokarpackiej, która nie jest dobrze poznana i ogranicza się wła¶ciwie do niektórych grup systematycznych. Stosunkowo dobrze poznane s± wszystkie gromady kręgowców, a w tym:

  • ryby – 25 gatunków,
  • płazy – 10 gatunków,
  • gady – 7 gatunków,
  • ptaki – ok. 150 gatunków,
  • ssaki – 51 gatunków.


O wiele lepiej rozpoznano i opracowano królestwo zwierz±t bezkręgowych, w tym szczególnie gromadę owadów z czego stosunkowo najlepiej owady siedlisk ł±kowych, dżdżownice, paj±ki, owady ziemnowodne, chrz±szcze, motyle. Przez dziesięciolecia góry te nie wzbudzały większego zainteresowania ze strony zoologów i dopiero ostatnia dekada XX i pierwsze lata XXI wieku przyniosły większe zainteresowanie naukowców tym regionem Polski. W Bieszczadach spotyka się zarówno zwierzęta lasów górskich i wysokogórskich 

(alpejskich) zwi±zanych głównie ze stref± połonin jak: ryjówka aksamitna, darniówka zwyczajna, pierwiosnek, kruk, żmija zygzakowata, żaba trawna, a z motyli – rusałka admirał, bielinek bytomkowiec, górówka meduza i wiele innych oraz zwierzęta lasów niżowych jak: bocian czarny, pustułka czy kruk. Bieszczady pozostaj± jeszcze ostoj± zwierzyny grubej – niedĽwiedzia brunatnego, wilka, rysia, żbika, ponownie introdukowanego żubra, a także puchacza, orła przedniego, orlika i innych. Do gatunków wysokogórskich należy występuj±cy w Bieszczadach płochacz halny i siwerniak oraz chru¶ciki z rodzaju Apatania. Brak w Bieszczadach regla górnego z naturalnym pasem ¶wierczyn powoduje, że zwierzęta typowe dla tego piętra występuj± w reglu dolnym. Przykładem tego s± niektóre gatunki ptaków jak: orzechówka, krzyżodziób ¶wierkowy, jarz±bek, drozd obrożny, dzięcioł trójpalczasty, sikora sosnówka i sikora czubatka. W¶ród kręgowców w jednym przypadku na terenie Bieszczadów występuje subendemit czyli prawie endemit i jest to traszka karpacka, a z bezkręgowców chrz±szcz z rodziny biegaczowatych Pterostichus fossulatus.

Radio Widoczek - Bieszczadzkie Radio

Bieszczady, Zdjecia, Szczyty, Cerkiew, Polonina, Jesien i Wiosna

B±k (Tabanidae) 

rodzina owadów z rzędu muchówek. Dotychczas opisano ponad 3 tys. gatunków z czego w Polsce ok. 50. Przedstawiciele tej rodziny to owady na ogół do¶ć duże, mierz±ce ok. 3 cm długo¶ci o krępej budowie ciała z charakterystyczn± wypukł± głow±. Oczy s± duże, l¶ni±ce i kolorowo ubarwione. Skrzydła szerokie i duże.


W połowie maja polskie b±kowate pojawiaj± się na polach i od razu rozpoczynaj± gody. Samice po kopulacji poszukuj± żywiciela, którym jest duży ssak, aby odżywiać się jego krwi± niezbędn± do rozwoju jajników (samce żywi± się g³ównie sokami ro¶lin). Swoich żywicieli odnajduj± za pomoc± wzroku. Preferuj± zwierzęta ubarwione ciemno. Samica za pomoc± przednich odnóży rozgarnia sier¶ć dostaj±c się do skóry, któr± rozcina żuwaczkami i szczêkami. Do wykonanej ranki wpuszcza trochę ¶liny maj±cej na celu zapobieżenie krzepnięciu krwi. Następnie wysysa krew, dzięki której zaczyna się rozwój jajników i w końcu wykszta³cenie jaj. Larwy b±kowatych albo s± drapieżnikami albo saprofagami (żywi± się szcz±tkami ro¶linnymi). Przebywaj± w przybrzeżnej strefie wodnych zbiorników, na bagnach, torfowiskach czy nawet w wilgotnej glebie.

Ukłucia b±kowatych s± bolesne i mog± powodować podrażnienia skóry. Przy masowym wyst±pieniu s± gro¼nymi pasożytami, gdyż oprócz tego, że staj± się dręczycielami zwierz±t hodowlanych przebywaj±cych na pastwiskach powoduj±c ich ogólne os³abienie to jeszcze mog± przenosi zarazki chorób zakaĽnych jak np. w±glika, tularemii, paraliżu dziecięcego oraz ¶widrowce i nicienie.