FAUNA - STRONA GŁÓWNA

JASZCZURKA ZWINKA

Jaszczurka zwinka jest najpopularniejszą z naszych krajowych jaszczuerk.

Osiąga długość do ponad 20 cm. Na brązowym grzbiecie i bokach widzimy trzy rzędy durzych, ciemnych plam, z których każda w środku jest jaśniejsza. Osobniki obu płci różnią się między sobą ubarwieniem brzuszka, który u samic jest jadnolicie szarokremowy, natomiast u samców szarozielonkawy w delikatne plamki. Ponado w okresie godowym, tj. w maju, u samców znikają plamy na grzbiecie i przybierająq one barwę trawiastozieloną. W tym czasie również występujące na wewnętrznych sronach ud gruczoły wonne wytwarzają substancje zapachowe ułatwiające wyszukiwanie i rozpoznawanie płci. Pod koniec maja i w czerwcu samice składają 6 - 14 jaj w wygrzebanych przez siebie w ziemi jamkach. Swieżo wylężone jaszczurki mają długość 5 - 6 cm i są ubarwione tak jak osobniki dorosłe.
                    
Występowanie: Jaszczurka zwinka zamieszkuje dobrze nasłonecznione trawiaste okolice o średniej wilgotności na terenie całego kraju, zarówno na nizinach jak i w rejonach górskich. Posiada w razie niebezpieczeństwa zdolność odrzucenia ogona, który jej odrasta. Zgodnie ze swą nazwą jest zwinna i szybka. Pożywienie jej stanowią przede wszystkim owady oraz ślimaki i dżdżownice. Występuje w całej środkowej Europie, w Polsce objęta jast całkowitą ochroną.

powrót

Bąk (Tabanidae)  rodzina owadów z rzędu muchówek. Dotychczas opisano ponad 3 tys. gatunków z czego w Polsce ok. 50. Przedstawiciele tej rodziny to owady na ogół dość duże, mierzące ok. 3 cm długości o krępej budowie ciała z charakterystyczną wypukłą głową. Oczy są duże, lśniące i kolorowo ubarwione. Skrzydła szerokie i duże. W połowie maja polskie bąkowate pojawiają się na polach i od razu rozpoczynają gody. Samice po kopulacji poszukują żywiciela, którym jest duży ssak, aby odżywiać się jego krwią niezbędną do rozwoju jajników (samce żywią się g³ównie sokami roślin). Swoich żywicieli odnajdują za pomocą wzroku. Preferują zwierzęta ubarwione ciemno. Samica za pomocą przednich odnóży rozgarnia sierść dostając się do skóry, którą rozcina żuwaczkami i szczêkami. Do wykonanej ranki wpuszcza trochę śliny mającej na celu zapobieżenie krzepnięciu krwi. Następnie wysysa krew, dzięki której zaczyna się rozwój jajników i w końcu wykszta³cenie jaj. Larwy bąkowatych albo są drapieżnikami albo saprofagami (żywią się szczątkami roślinnymi). Przebywają w przybrzeżnej strefie wodnych zbiorników, na bagnach, torfowiskach czy nawet w wilgotnej glebie. Ukłucia bąkowatych są bolesne i mogą powodować podrażnienia skóry. Przy masowym wystąpieniu są gro¼nymi pasożytami, gdyż oprócz tego, że stają się dręczycielami zwierząt hodowlanych przebywających na pastwiskach powodując ich ogólne os³abienie to jeszcze mogą przenosi zarazki chorób zakaźnych jak np. wąglika, tularemii, paraliżu dziecięcego oraz świdrowce i nicienie.