|
|
WĄŻ ESKULAPA (Elaphe longissima)
rząd: łuskonośne
rodzina: węże właściwe
długość ciała: do 200 cm
Rzeczywiście niewiele z tego starożytnego ubóstwienia musiało
przetrwać do naszych czasów, skoro wąż Eskulapa został prawie
doszczętnie wytępiony przez bezmyślnych i żądnych sensacji turystów,
a także pasterzy i drwali (mylących go z jadowitą żmiją, w Polsce również
chronioną!) oraz przez pozbawionych najmniejszych skrupułów
kolekcjonerów-amatorów (czyli miłośników zwierząt w niewoli). Wąż
Eskulapa figuruje na Czerwonej liście zwierząt ginących i zagrożonych
w Polsce, wpisano go także do Polskiej czerwonej księgi zwierząt,
ponieważ jego obecny status jest w naszym kraju krytyczny. Zachował się
on tylko na kilku stanowiskach o charakterze wyspowym, czyli na takich,
pomiędzy którymi nie ma łączności (dzikie Bieszczady), pogórze i
Beskid Sądecki). Jego stan liczebny nie przekracza dziś w Polsce
100-300 osobników!
Wąż Eskulapa nie posiada gruczołów jadowych. Swoje ofiary, którymi
w pierwszym rzędzie są myszy i norniki (a z wielkim apetytem zjada również
gady oraz pisklęta), dusi podwójnym skrętem potężnie umięśnionego
ciała. Proceder ten ma miejsce zwykle podczas pogodnego, słonecznego
dnia i odbywa się wyłącznie na ziemi. Wąż najpierw podpełza
niepostrzeżenie do upatrzonej ofiary, a potem odgina ciało do tyłu i
z ogromną siłą wyrzuca je do przodu - na ofiarę.
Eskulapa jest znany przede wszystkim z tego, że jest mistrzem wysokościowych
wspinaczek. Forsowanie przeszkód w rodzaju owalnych pni, wiotkich gałązek,
urwistych skał, czy też kamiennych ruin (starych zabudować w pobliżu
których lubi przebywać) nie stanowi dlań żadnego problemu. Jest tak
gibki i tak dobrze przystosowany, że radzi sobie nawet z pionowymi ścianami.
Gad ten zamieszkuje widne, prześwitujące lasy liściaste. Najlepiej zaś
czuje się na suchym, wygrzanym podłożu i na zarośniętych, oblanych
słońcem górskich stokach. Jest gatunkiem wybitnie ciepłolubnym - do
tego stopnia, że w Polsce uznawany jest obecnie za pozostałość innej
epoki, kiedy to średnia temperatura na terenie naszego kraju była wyższa,
a klimat łagodniejszy.
Tradycja kulturalna
Eskulap (znany w Grecji jako Asklepios) był herosem, któremu
oddawano cześć boską, bo leczył beznadziejnie chorych, a może nawet
wskrzeszał umarłych. Jego metody terapeutyczne stanowiły połączenie
nowoczesnej wiedzy lekarskiej i magii. Według wyobrażeń był to
brodaty, majestatyczny mężczyzna, z płaską czarką i wężem owiniętym
wokół laski.
powrót
|
 |
|
