TARNICA (1346 m) Najwyższy szczyt polskich Bieszczadów. Kopuła szczytowa Tarnicy wyraźnie wyróżnia się spomiędzy otoczenia. Buduje ją duża soczewka odpornych piaskowców otryckich, tkwiąca wśród podatnych na erozję utworów tzw. serii mieszanej. Ta różnica odporności uwidacznia się u południowego i zachodniego podnóża szczytu (na wysokości ok. 1270 m) jako linia przejścia bardzo stromych stoków w formy łagodniejsze. Na stokach południowych i południowo-zachodnich (1200-1300 m) rozwinęły się rumowiska skalne, które tworzy materiał pochodzący z obrywów. Gołoborza te mają kształt zwartych pól lub języków z leżącymi niżej tzw. wędrującymi kamieniami — blokami skalnymi spoczywającymi w odległości nawet ponad 250 m od miejsca obrywu. Na skalnych zerwach i rumowiskach wegetuje bogata flora złożona z gatunków wschodniokarpackich i wysokogórskich.

Na głównej kulminacji stoi wielki stalowy krzyż upamiętniający wizytę, którą złożył tu w 1954 r. Karol Wojtyła, wówczas jeszcze jako zwykły ksiądz. Ze szczytu piękna dookolna panorama. Widać wszystkie najwyższe grzbiety polskich Bieszczadów oraz pasma Połoniny Równej, Ostrej Hory i Pikują na Ukrainie.