HYDROGRAFIA. Cały opisywany obszar leży w dorzeczu górnego Sanu. Spośród potoków spływających z północnych stoków Krzemienia i Bukowego Berda największe są Roztoki (8,7 km długości, 13,7 km2 dorzecza) i Muczny (odpowiednio 10,5 km, 22,7 km2). Masywy Tarnicy i Wielkiej Rawki odwadnia Wołosaty (27,8 km, 119,1 km2). Obniżenie Berehów Górnych należy do zlewni Bereżanki (w niższym biegu noszącej nazwy Nasiczański i Dwernik; 14 km, 54,2 km2). W części zachodniej największą rzeką jest Wetlina (32,3 km, 160,6 km2). Jej lewe dopływy (Górna Solinka, Smerek, Bystry) są dłuższe, natomiast prawe odznaczają się dużymi spadkami.

Doliny potoków mają typowy dla Bieszczadów układ kratowy — złożony z odcinków podłużnych (równoległych do grzbietów) i prostopadłych do nich odcinków poprzecznych (przełomowych). Najciekawsze przełomy tworzą Górna Solinka między Działem a Jawornikiem oraz Bereżanka między Połoniną Wetlińską a Połoniną Caryńską. Wyjątkowo interesujący jest również przełom Wetliny pod Zawojem. Na kilku potokach występują efektowne wodospady, np. w Starym Siole na Słowiańskim Żwirze, pod Kobylskiem i na Hylatym (tzw. Szepit). Liczne progi skalne można oglądać na Wetlinie koło Zawoja.